woensdag 21 februari 2018

Afscheid Songan 20-2-2018



Songan 2-10-2008 / 20-2-2018

Het overlijden van Songan heeft een enorm gat in onze roedel geslagen en nu heb ik het niet over zijn formaat. Hij was een hele bijzondere hond met een heel eigen karakter en een bijzonder stemgeluid, van zwaar waarschuwend blaffen tot hoog bijna gillend aandacht trekken. En stembanden die regelmatig getest werden.

Wat was hij een leuk manneke als pup in het nest, de kleinste van de zwart/bruintjes, bandje blauw. Ik viel toen al voor zijn oogopslag. Nooit vooraan staan, maar rustig zijn beurt afwachten.
Werd thuis meteen dikke vriendjes met allemaal. Hij werd een heerlijke peuter en kleuter tot hij in de (late) pubertijd kwam. Wat een dwarskop kon hij zijn. Hij werd een opstandige jonge hond en mede door zijn formaat moest ik alle zeilen bijzetten om hem in het gareel te kunnen houden.
Gelukkig was dit maar voor een korte tijd en werd hij weer de vriendelijke relaxte Songan van voorheen.

Één keer is hij vader geworden van prachtige kinders. Maar toen hij bijna 4 jaar was werd hij ziek. Hij kreeg EPI -exocriene pancreas insufficiëntie- het deel van de alvleesklier wat de enzymen voor het verteren van voedsel in de darm maakt, werkte niet. Gelukkig zijn deze enzymen te koop, hij zou het anders niet overleven en kreeg dit levenslang in poedervorm door zijn eten. Hij had door deze aandoening vaak last van darmontstekingen en was regelmatig heel erg ziek. Dat was voor mij reden om hem als dekreu uit de fok terug te trekken. Volgens de éne dierenarts is het erfelijk, volgens een ander niet. Echt bewezen is het niet. Maar ik wilde geen enkel risico nemen en hoop dat zijn nakomelingen er geen last van krijgen.
Door zijn slechte darmwerking kreeg hij huidproblemen, zo erg dat hij daar Prednison voor kreeg met de daarbij behorende bijwerkingen.
Dat was nog niet genoeg. Hij kreeg last van zijn voeten, ging vreemd lopen, kreeg een soort van Pipo de clown voeten, zo kan ik ze het beste omschrijven. Op harde ondergrond vond hij het niet meer prettig lopen. Hij heeft een hernia gehad, ontwikkelde spondylose en artrose in zijn rug en veranderde steeds meer in een kasplantje. Zijn ogen werden troebel, kon verschillende oorzaken hebben, het maakte dat hij meer onzeker werd.
Hoe vaak heb ik niet gezegd het gaat zo slecht met Songan, geloof niet dat het nog goed komt. Dan kon hij niet ontspannen gaan liggen en lag hij me zachtjes jammerend strak aan te kijken. Ik voelde me zo machteloos, kon je me maar vertellen wat je wilde. Hij is er een tijd depressief van geweest, maar elke keer krabbelde hij weer overeind.
Hij leerde met zijn kwalen omgaan en werd de oude vrolijke Songan van vroeger, die met zijn beperkte mogelijkheden genoot van zijn leventje.
Ondanks zijn handicaps was hij altijd even lief voor de puppen die ons hondengezin kwamen versterken. Hij speelde met ze (zij eigenlijk met hem) en ze mochten werkelijk alles van hem. Het was een genot om te zien hoe voorzichtig hij er mee omging.

Zijn bespiering nam steeds verder af, lopen deden we nog maar korte stukjes. Hij vond dat prima en wilde zelf weer terug. In huis kon hij nog een hele tijd blij zijn, maar de laatste dagen was hij dat ook niet meer. Hij gleed steeds meer uit in huis, overal lagen kleden en antislipmatten, zodat hij houvast had.

Gisteren werd het duidelijk dat je niet meer overeind kon krabbelen. Je viel om, kon de bochtjes niet meer maken en belandde plat op je buik met je poten gespreid.
Wat een afschuwelijk gezicht om je zo hulpeloos te zien. Gelukkig waren we thuis, maar dit mag niet meer gebeuren. We hebben je de hele dag moeten ondersteunen tot ’s avonds de dierenarts kwam.

Lieve grote vriend, met ogen om in te verdrinken, tot het laatste moment liep je achter me aan naar boven, altijd wilde je bij me zijn, achter mijn stoel bij de computer, languit op bed, het liefst op je rug, zo breeduit mogelijk.
Wat zal het stil zijn zonder jouw geloei als de telefoon gaat, of als iets op 4 poten voorbij komt op de televisie. Jouw gewauwel als je me iets te vertellen had en daar zo ondeugend bij kon kijken.

Op 20 februari 2018 om 21.00 uur is hij heel kalm op mijn arm ingeslapen. Daarna hebben we hem naar het crematorium in IJsselstein gebracht.
Op 21 februari 2018 zijn we ’s morgens teruggegaan naar het crematorium waar hij prachtig opgebaard lag. We hebben afscheid van hem genomen en hem begeleid tot bij de verbrandingsoven.
We kunnen hem straks gaan ophalen, dan is hij weer thuis, waar hij hoort.

Ben gaf Songan nog afscheidskusjes




Geen opmerkingen:

Een reactie posten